در آن أحوال ياد كنم . حق تعالى فرمود : اى موسى ! در همه حال مرا ياد كن كه ذكر من در همه حال نيكو است « 1 » . مؤلف گويد : شايد مراد حضرت موسى آن بوده باشد كه : آيا آداب دعا در درگاه آن است به روش نزديكان تو را بخوانيم آهسته ، يا به روش دوران فرياد كنيم ؟ فرمود كه : مرا همنشين خود دانيد ، آهسته بخوانيد . واگر نه موسى عليه السّلام مىدانست كه خدا به علم وعليت به همه چيز نزديك است ، از همه چيز به همه چيز نزديكتر است ، ومحتمل است كه اين سؤال را نيز مانند سؤال رؤيت از جانب قوم خود كرده باشد . وبه سند معتبر از حضرت امام جعفر صادق عليه السّلام منقول است كه : حق تعالى وحى فرستاد به موسى عليه السّلام كه : اى موسى ! چه مانع شده است تو را از مناجاة من ؟ گفت : پروردگارا ! جلالت تو مرا مانع شده است از آنكه تو را مناجاة كنم با گند دهان من كه از روزه به هم رسيده است . پس حق تعالى وحى كرد بسوى أو كه : اى موسى ! بوى دهان روزه‌دار نزد من از بوى مشك خوشايندتر است « 2 » . وبه سند معتبر از حضرت امام رضا عليه السّلام منقول است كه : هر جا كه در قرآن يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا * واقع شده است ، در تورات به جاى آن « يا أيها المساكين » است « 3 » ، يعنى : اى گروه مسكينان وبيچارگان . ودر روايت ديگر منقول است كه در تورات مكتوب است كه : اگر دوستان خدائيد آرزوى مرگ كنيد ، لهذا حق تعالى در قرآن به يهود خطاب فرمود در سورهء جمعه كه : « اى گروه يهود ! اگر گمان مىكنيد كه شما دوستان خدائيد نه ساير مردم پس آرزوى مرگ كنيد

--> ( 1 ) . كافى 2 / 496 و 497 ؛ علل الشرايع 284 ؛ عيون أخبار الرضا 1 / 127 ، ودر دو مصدر أخير روايت با اختصار ذكر شده است . ( 2 ) . كافى 4 / 64 . ( 3 ) . عيون أخبار الرضا 2 / 39 ؛ صحيفة الإمام الرضا عليه السّلام 235 .